I hope not that I take to much  of your time but there are some sings that must me of the heart and I like to use my website to say it.

So there we go then.

What I would like to say has got everysing to do with the elections of last week for the new European Parliament. I don’t really know how they went in your own country but with us here in Nederland there was one dude who came out of the nossing and  won extreme much votes. In principal that is not a problem of course, but I must say to that that this person has very much crazy ideas about people with an other colour or an other religion and he is screaming very hard in the hope that every people in Nederland will sink the same sings as him. And now it looks there thus on that he has great succes in doing so.

To say it honestly: I make myself big sorrows about that, because it seems that the actions and ideas of this politician are walking completely out of the hand.
Yes I mean it really, sometimes when I ly in my bed and I can’t sleep I sink about this all and then I can as well completely forget to fall asleep for the rest of the night, because it makes me so sad.
I hope not that you understand me wrong: it is not that I simply don’t like that an other people has an other meaning than I, but this people (he is called Geert Wilders by the way, remember that name) has really very unkind ideas about people that he does not know or ever talked to. And that makes me shitsick, to say the truth.
I mean: how crazy must you be to be angry at people that you even not know?!

But that still is not what me worries the most. What gives me an awkward feeling is that I wonder where all the people come from that have the same ideas as Wilders, and who are even so angry at foreign people as he. Do these angry people live in my street? Are they doing their shops in the same supermarket as I do? Do they work at my job? Are some of them my friends?
I simply don’t know. And that gives me an unpleasant feeling.

Do you know wat I sink? I sink all the talk of Geert Wilders come out fear. And in a way, I can even understand how that works, with mister Wilders. I had the same sort of sing, namely, when I was a small child. Yes, when I was small and I was playing outside the house and there suddenly appeared boys from an other street that I did not know, and who did sings that I did not understand, then I quickly ran home and hide myself in my room, to read. Even when it was very hot and sunny outside. After some time my sweet mother came to me to ask why I was not playing outside because the weather was just so sunny!

Then I told her about the other boys and that I thought they are stupid and dangerous because I did not know them and they did sings that I did not understand.
In that kind of moments my mother showed that she was a very wise woman because she did not laugh at me because of my fear but instead of that she said: I understand what you say, Oscartje, but still I sink it is a better idea to go outside and go to that boys and say: ‘ Hello, my name is Oscartje, and I would really like to play with you. Tell me about the street in wich your house stands, for I do not know where that is, and say to me why you do the sings that I do not understand.’

Now, give to me your book, my boy, and go outside. And play!’

Until the day of today I’m happy that my mother was so wise and that I always listended to her because until today some of those ‘scary’ boys are still my best friend.

It is a sad sing, when you sink of it, that the mother of Geert Wilders was not so wise, or (if she was) that her son did not listen to her. Because now we are sitting with the baked pears.

Now, to make a long story short: the only sing I would like to say to you, dear fellow human being at the other side of the dutch borders, is that you must not sink that every people in Nederland has lost his mind and sink the same way as Geert Wilders. There are still a few of us with who you can talk reasonably, and who are people that believe that we can make this world a better place, despite all the differences between all the persons on mother earth. Together.

I like to emphasize this because I know that among you there lives a strange idea about us, as if we are all living in windmills, growing tullips, eating nothing but cheese and walk around in orange cloths all the time. Unfortunately, all of this is true, but that doesn’t mean we have not any kind of compassion in our donder.

So have a little patience with us. I hope that over four years when there are new elections the name of Geert Wilders will completely be forgotten. I swear to you that me and all of my friends will do our very best to make that happen. In the mean time: I advice you to not allow Wilders to come into your country to show that stupid movie of his because the man is nossing but trouble what the clock beats.

With friendly greets,

Oscar

P.S. Now that you have read so far I would like to be so unmodest as to ask some of your attention for the splendid pieces that I wrote here on this website in the last few years. It is worth the trouble. As you can see I didn’t write very much in the last months and I know a lot of people didn’t take this of me in thank.
One friend even said to me, he said: ‘Oscar, believe me I don’t mean it bad, but to tell the truth I sink you don’t make enough time to write for Nozzel because you look to much to the television, and also I sink you look to much to porno on the internet.’

Well, I really could not believe my ears when I heard this!

‘Is this man completely pulled from the toilet or somesing?’ , I asked myself.
I mean: ‘How in peacename can he sink that I watch to much television?’

How then also: I sink seriously about putting a point behind this friendship, because when someone sinks such mean sings about me I can not let it go over my side. You may not be John Lennon, best reader, but still I sink you can Imagine that!

All that aside: I really believe you will be amazed about the breathtaking beauty I put to the paper so far.
It may sound strange to you that I say this but sometimes I read back the sings I wrote here and then I pull all my curly hair out of my skull over the fact that untill this bloody day nobody ever came to the thought that I deserved a big literature prize for my complete ‘oeuvre’ years ago.

But let I not clap myself on the chest to much: judge it yourself.

I sink it goes a bit to far to translate all of my text in Englisch but if you are really interested in the sings I had to say in the last years, then you can always learn the dutch language, of course. That surely is not so difficult as you perhaps sink. No really: for intelligent people like youself that must be a cold little art. And you would do me a great favour by it, because between me and you: my dutch audience sometimes don’t seem to understand a faggot about the subtle sings I try to say.

Again, with kind regards,

Your O.

Tijdens het googelen en youtuben stuitte ik ook op dit ontroerend-rare clipje met Stuart Staples (ook bekend van de Tindersticks) en Lhasa de Sela: that leaving feeling. Móói!

Later mag ik haar naar bed brengen, met voorlezen en alles erop en eraan. Ik vind dat stiekem heel bijzonder. Ze zit op mijn schoot, duim in haar mond, rozig van de dag, terwijl ik voorlees.
Ze ontdekt mijn oren en zegt: ”Ik wil ook oorbellen. En dan wil ik eentje van Winnie de Pooh en eentje van Knorretje.”

Na het voorlezen klimt ze via een trappetje in bed. Voordat ik zachtjes de deur achter me dicht zal trekken, nemen we de dag nog even door.
“Het was leuk hè vandaag”, zeg ik.
“Ja”, knikt ze. “Maar ik was wel een beetje verlegen.”
“Dat vond ik anders reuze meevallen.”
“Maar ik was toch wel een beetje verlegen.”

Daarna maken we plannen voor de nabije toekomst.
“Kan dat op de fiets?”, vraagt ze.
“Nee, dat is te ver. Je moet met de trein of met de auto komen.”
“Doe maar auto dan, dat is makkelijker”, antwoordt ze, al half in slaap.

Na een laatste ’slaap lekker’ sluit ik zachtjes de deur achter me en sluip de trap af. Eenmaal weer in de huiskamer vraagt M.: “Hoef ik geen afscheid te komen nemen?” Hij kijkt een beetje beteuterd. Ik kan hem geruststellen: “Ze vroeg ‘Waar woont jouw vriendje?’ en ze is vast van plan je op te komen zoeken. Met de auto.”

Boven op een berg in Zuid-Frankrijk is alles heel ver weg. Vooral als je auto het begeeft. En het dichtstbijzijnde dorp (bestaande uit één bakker en een leegstaand gevang) anderhalf uur lopen verderop ligt.

Ik ga nooit ergens heen zonder mijn auto. Een Suzuki Wagon uit 1997, die ik van mijn opa heb gekregen. Toen mijn opa nog leefde, reed ik er al eens mee naar Barcelona. Onderweg fotografeerde ik de Suzuki; parmantig geparkeerd naast een grote vrachtwagen of koddig gesitueerd onder een palmboom. Ik was niet alleen, ik was met het autootje: samen ‘en route’.

Als ik ver van huis ben, en ik vind Zuid-Frankrijk al best ver, dan zou ik mijn autootje het liefst voor het slapen gaan op het nachtkastje naast me zetten. Zodat ze -het is een zij- dicht bij me is en ik weet dat ik naar huis kan wanneer ik wil. Dat ik weg kan.

Weg kunnen is nu eenmaal een thema in mijn leven. Een illusie, want ik weet heus wel dat er geen ontsnappen aan is. Niet aan mezelf en niet aan dit leven en waar het uiteindelijk onvermijdelijk toe leidt. Toch houdt de illusie van weg kunnen wanneer ik wil me gaande en stelt ze mij, in de vorm van mijn dierbare autootje, in staat nog eens ergens te komen.

Zoals in Zuid-Frankrijk, op een idyllische, afgelegen plek in de bergen. Dat het autootje ter hoogte van Clermont Ferrand al wat vreemd begon te ratelen, wisten wij nog effectief te negeren. Maar eenmaal haarspeldbochten nemend in de bergen met een steeds heviger ratelende auto hield onze struisvogelpolitiek geen stand. De garageman die we consulteerden, had het snel gezien. De situatie was zeer ernstig. We konden er geen meter meer mee rijden. Wat hadden we wel niet gedacht? Levensgevaarlijk!

Bedremmeld stonden we een uur later met onze duim omhoog langs de route nationale, hopend op een lift die ons in ieder geval iets dichter in de buurt van ons kleine huis in de bergen zou brengen. Dat de auto in de garage moest blijven was al vervelend genoeg, maar het nieuws dat er een onderdeel opgestuurd moest worden dat wellicht pas over een week kon worden geleverd, was ook niet bepaald opbeurend.

Binnen vijf minuten hadden we een lift naar het dichtstbijzijnde dorp en vanaf daar kostte het twee minuten om een volgende lift te vinden, de berg op.

De opluchting over dit voorspoedig verloop en de vriendelijkheid van de mensen die op ons pad kwamen, deden het stemmetje in mijn hoofd dat nu en dan zei (alsof ik dat zelf niet al had bedacht): “Oké, je zit dus misschien de komende week op een berg in Zuid-Frankrijk zonder auto… IK HERHAAL: je zit misschien een week op een afgelegen berg, 1200 kilometer van huis, zónder auto!” meteen al een beetje verstommen.

Ik haalde diep adem.
Keek om me heen.
Zag bergen. Bloemen. Vogels.
Voelde de zon op mijn huid.
Zijn grote warme hand op de mijne.

En het ongelofelijke gebeurde.

Ik zat drie dagen op een berg in Zuid-Frankrijk.
Zonder auto. En ik was niet bang.
Ik wilde niet weg maar blijven waar ik was.
Daar, in de bergen, samen met hem.

17.01: Of naar de Spar, daar pakt een meneer je boodschappen voor je in op z’n Amerikaans. Hij wil het geen service noemen, zegt ie. Maar in de Spar draaien ze weer niet het betere Nederlandstalige lied. Keuzes schmeuzes.

16.57: Naar Coöp om gezonde zak sla, pardon zak gezonde sla te halen of toch uit eten?

16.48: Lieve O., we gaan gewoon bier drinken hoor! Ik haal de Korenwolf in huis.

16.38: Interview af, ondanks buikpijn, wazig zien, niezen en neptwitteren

16.02: Varkensgriep in Catalonië?!

15.15: Zo’n zin in vakantie in Zuidzuidzuid-Frankrijk, vlakbij Catalonië

14.25: Vriendin R: ‘Ach, anders lopen we het toch gewoon op Lowlands op. Wûh gaaaan naaar… LOWLANDS toe, we gaan naar Lowlands toe, we gaan..’

14.23: krulstaartcheck

14.20: Buikgriep en knorrig…

12.00: Wûh gaaaaan naaaar… LOWLANDS toe, we gaan naar Lowlands toe, we gaan naar Lowlands toe, we gaan naar Lowlands toe (67 x)

11.27: Collega: ‘H1N1 is wel makkelijker te onthouden.’ Ik: ‘Ik onthield het altijd door Sien van Sesamstraat in mijn hoofd te laten zeggen: Haaaa vijf en één!’

11.15: Verbrand worstenbroodje zorgt voor grote opschudding hier ten kantore.

8.20: Gisteren in kloosterwinkel in Steyl gekochte varkentjes op keukenplank gezet om me te herinneren aan keuze geen varkensvlees meer te eten.

Anale fase dunnetjes overdoen
EO kinderkrant komt het ooit nog terug
Fanclub rijdende rechter mr. Frank Visser
Dood en dan?
Kinetisch je kamer opruimen
Altijd hetzelfde en er gek van worden
Mannen met opgestroopte mouwen betekent het iets?
Schimmelluchtje uit oude kip krijgen
Homokineet onder de auto
Snor door de eeuwen heen
Niet willen dat iets ophoudt
Unas pagèras papoeras papieras?

Het geeft me een onverwacht lekker gevoel om al die mensen in mijn digitale netwerkje samengebracht te zien. Mensen die ik bewonder, aardig vond en vind, die me geïnspireerd hebben, met wie ik gelachen heb en van wie ik geleerd heb: ik heb ze teruggevonden en dat maakt me blij. Meer dan een beetje passief in elkaars web zweven verlang ik eigenlijk niet.

Hoera voor het feit dat er geen sprake is van voor iedereen leesbare ’krabbels’ of van de verplichting om tot het einde der dagen sociale dingetjes met elkaar uit te wisselen!

Toch  wringt er iets. LinkedIn… je hoort erbij of je hoort er niet bij. De ene functiebenaming is nog flitsender dan de andere, liefst in het Engels. Adviseurs, managers, CEO’s… We zijn best wel goed bezig met z’n allen! Maar eh… ben je wat je doet? Of is zijn wie je bent genoeg? Voor dat laatste lijkt LinkedIn niet erg veel ruimte te bieden: je bent er vooral wat je doet.

Maar wat als je -om wat voor reden dan ook- niet in staat bent om te werken? Wat als je in een fabriek werkt, of bij de bakker, of als bejaardenverzorgende? Wat als je met pensioen bent?
Wat dan? Mag je dan meedoen aan LinkedIn of ben je dan ’LeftOut’?

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer mijn enthousiasme voor LinkedIn en mijn verse netwerkje smelt als sneeuw voor de zon… Natuurlijk, de mensen in mijn netwerk zijn veelal aardig, bijzonder en soms ook erg lief.

Maar de mensen die mij tot op heden het diepst geraakt hebben, die mij hebben laten zien waar het in dit leven werkelijk om gaat en aan wie ik met oneindig veel warmte (terug)denk… die mensen vind ik er niet op terug. Zij zitten in mijn hart; voor altijd linked in.