Mijn hart klapperde als een vlieger in de wind. Ik was niet echt bang -het lukte me zelfs om er doorheen te slapen- maar prettig was het niet om dat hart voortdurend als een onrustig vogeltje in mijn keel en borst te voelen fladderen.
Na bijna twee dagen belde ik de huisarts en kon meteen terecht.
Hij luisterde, voelde en nam mijn bloeddruk op.
“Alles is prima in orde. Niks om je zorgen over te maken”, zei hij vriendelijk.
“Dat dacht ik ook wel”, antwoordde ik, “dat het niets ernstigs was. Van een hartkloppinkje meer of minder schrik ik al lang niet meer. Maar dit werd me toch een beetje te gortig.”
We keken elkaar aan, mijn huisarts en ik.
Hij kent me nu al een tijdje, hij kent mijn ‘dossier’. Hij weet meer dan menig ander en dat vind ik niet erg. Het is een fijne huisarts. Daarom durfde ik me uit te spreken: “Soms ben ik bang dat mijn hart gewoon moe en oud is, door alle spanning die het heeft moeten doorstaan.”
Mijn huisarts stelde mij gerust. Fysiologisch gezien kón dat niet, legde hij uit. ”Maar ik kan me best voorstellen dat jij het af en toe zo ervaart.”
Eenmaal thuis -mijn hart leek zijn normale ritme weer te hebben aangenomen- moest ik huilen. Niet van verdriet maar van opluchting en begrip. Soms is mijn hart gewoon even oud en moe, vooral als ik er een tijdje te weinig naar geluisterd heb. Dan laat het van zich horen. Het rammelt aan de poort. Vergeet niet wie je was, wie je bent, wie je wilt worden! Laat je niet afleiden. Het leven is te kort om niet te doen wat je eigenlijk diep in je hart wilt.