In de Fnac in Perpignan kochten we de cd ’Hobo’ van Charlie Winston. Wachtend in de rij voor de kassa viel mijn oog op een andere cd waarvan de voorkant me meteen intrigeerde. Misschien omdat de vrouw me aan Janis Joplin deed denken en het beeld ook een vleugje Harvest van Neil Young in zich droeg. Ik probeerde de naam Lhasa in me op te slaan, om eenmaal terug in Nederland uit te zoeken wat voor muziek er achter dat intrigerende plaatje schuil ging.
Vervolgens vergat ik het weer.
Tot ik besloot on line kaartjes te bestellen voor het concert van Charlie Winston in L’Olympia in Parijs in november. Naast de aankondiging van het concert van Charlie vond ik Lhasa de Sela (zoals ze voluit bleek te heten) terug; ze bleek twee dagen vóór hem op te treden in datzelfde Olympia. Nieuwsgierig klikte ik door. Mijn hart ging sneller kloppen; wat een mooie vrouw en wat een mooie stem..!
Zo is het gekomen dat we in oktober naar Lhasa de Sela in Paradiso gaan, een maand later het concert van Charlie Winston bezoeken in Parijs en o ja, als kers op de appelmoes…(tromgeroffel)… gaan we dan in december Rufus Wainwright en familie zien in de Royal Albert Hall in Londen. Als dat geen fijn concertcrescendo is!

Tijdens het googelen en youtuben stuitte ik ook op dit ontroerend-rare clipje met Stuart Staples (ook bekend van de Tindersticks) en Lhasa de Sela: that leaving feeling. Móói!