“Weltrusten.”
“Hè, nee. Laten we nog niet gaan slapen! Laten we een spelletje doen.”
“Ik weet niet hoor…”
“Ik zie ik zie wat jij niet ziet!”
“Ik zie ik zie wat jij niet ziet?”
“Ja. En het is… gróen.”
“Maar het is donker!”
“Oké. Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is… lichtgrijs!”
“Dat krantenartikel aan de muur?”
“Nee.”
“De lamp?”
“Nee.”
“Die tas?”
“Nee!”
“Dat ándere krantenartikel?”
“Nee. Ik kan je een hint geven: je kijkt de verkeerde kant op…”
“Oh. Hmm. Ah! Is het je nieuwe jas die daar aan de kast hangt?”
“Ja! Goed zeg. Nu jij.”
“Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is… lief.”
“Boris de Beer?”
“Nee.”
“Udo de Eland?”
“Nee.”
“De aapjes bovenin?”
“Nee.”
“Nijntje?”
“Nee.”
“Jeetje. Die zijn toch allemaal lief.”
“Tja… denk eens goed na.”
“Ik weet niet of ik het wel weet. Er is verder niets liefs meer.”
“Ik zei al: ik zie ik zie wat jíj niet ziet…”
“Oh…! Je bedoelt mij.”
“Ja.”
“… wat lief.”
“Ja.”
“Ik vind jou ook lief.”
“Fijn. Zullen we dan nu gaan slapen?”
“Oké. Of zal ik je eerst nog iets vertellen over de ezel?”
“Uh…”
“De ezel is een bijzonder dier met hele zachte lippen.”
“… zzz…”
“Heb je wel eens de lippen van een ezel op je hand gevoeld?”
“… zzz…”
“Dat gevoel van zo’n zachte ezellip over je hand als je ‘m een appel geeft?”
“…zzz…”
“Zal ik je morgen dan meer vertellen over de ezel?”
“…zzz…”
“Weltrusten lief.”