Met de uren tussen vier en zes in de middag is iets raars aan de hand. Om half vier voel je ze al aankomen, ze werpen hun schaduw vooruit en langzaam kruipt de vermoeidheid vanuit je schouders je hele lichaam door. Het liefst wil je onder je bureau gaan liggen en slapen, heel lang slapen. Als de klok vier slaat, heeft de moeheid definitief bezit van je genomen.
En dan, als je niet weet waar je het kleinste sprankje hoop nog vandaan moet halen, begint het hard te regenen. De lucht is grijs, het hart loodzwaar. Het gemoed probeert zich wanhopig vast te grijpen aan iets, maakt niet uit wat, maar er is niks.
Uit de radio in de kamer naast je klinkt Fleetwood Mac… you can go your own way… mijn God, op hoeveel eindeloos grijze middagen heb je dat nummer al niet voorbij horen komen? Je zou willen dat er nu, voordat alles nog meer vertraagt, een soort cliniclown voor de ziel op zou duiken, die je op sleeptouw neemt, de dingen weer inkleurt, je opvangt, aanvult en aan het lachen maakt. Tot je er buikpijn van hebt, niets meer voelt en nergens meer aan denkt behalve aan het lachen zelf.
Later, als alles weer voorbij is, luister je naar Rufus Wainwright en lach je hardop om jezelf. Stel je voor, een cliniclown voor de ziel! Waar haalde je het toch vandaan? Cliniclowns zijn enge dingen, net zoals mensen die zingen dat het altijd lente is in de ogen van de tandartsassistente.
Het ís niet altijd lente. En inmiddels kun je daar steeds beter mee leven.