Ik moet wel gek zijn! Het verlangen naar een kleine kip caravan (een kuiken als het ware), een pipowagen, een walnoot-op-wieltjes om mee rond te rijden en in te slapen werd zo groot dat er gewoon eentje voor me gereserveerd staat te wezen ergens in Limburg. Zaterdag gaan we kijken en in geval van fris en technisch in orde (in advertentietermen: vakantieklaar) rijden we ermee terug naar huis! En ik wil niet alleen met mijn bolletje op vakantie, ik wil ‘m ook op een miniboerencampingplekje zetten, ergens in Groesbeek, of de Ooij, of Berg en Dal. Zodat ik daar buiten kan lezen en slapen op een dekentje. U merkt het, ont-zet-tend wilde plannen worden er gesmeed in mijn hoofd: een eigen caravan én een seizoensplek! Wilder moet het niet worden en gekker ook niet. Alhoewel, gisteren, in bad, wist ik opeens hoe het bolletje zal heten, mocht hij de mijne worden. Of ik er blij mee ben, laat ik wijselijk in het midden, maar er zit niets anders op: zijn naam is Ronald!

En wat zijn mijn ouders toch altijd weer de liefste van de wereld: ‘Dat ziet er goed uit. Vooral met de voortent. We zouden er bijna zelf ook eentje kopen! Gefeliciteerd met je “Ronald”.’