In principe is het natuurlijk helegaar niks erg om geen bezoekers te hebben op je weblog

(Hooguit doodzonde dat u zich er niet van bewust bent hoe meesterlijk vilein ik uw betrekkelijkheid erken)

Bij vlagen sta ik op met flarden van liedjes. Zonder ogenschijnlijke reden word ik wakker met bijvoorbeeld “Je bent een grote vent, je bent een trage lange jongen, die Tacitus en Wolkers kent en al zijn dromen netjes heeft verdrongen” of, en dat is dan nooit zo’n heel fijn gevoel want je weet toch nooit precies uit welke verborgen bron die flarden opwellen, ”Don’t go ’round tonight, well it’s bound to take your life, there’s a bad moon on the rise”. Vaak stopt het bij die paar regels en blijft de bewuste flard zich de rest van de dag in mijn hoofd afspelen, totdat er een nieuwe flard voor in de plaats komt.

Vanochtend stond ik op met een flard Aznavour, die af en toe boven komt drijven en die lekker meezingt. Een kwartier later drong, in een blijkbaar helder moment, de tekst in volle omvang tot mij door.  Mijn luim, zo die al minder was, verbeterde meteen. Voel je je kut? Het kan nog kutter! En bedankt, Charles.

Il faut savoir encore sourire
Quand le meilleur s’est retiré
Et qu’il ne reste que le pire
Dans une vie bête à pleurer

Over laptop-letterlee* en wat *aar aan vooraf ging.

Tij*stip                  : 1e Kerst*ag 2006
Locatie                   : Ou*erlijk huis
Gelegenhei*          : Feestelijke viering van verjaar*ag on*ergeteken*e

                                    - In me*ias res -

(Na het copieuze kerst*iner nam mijn va*er het woor*.)

‘O., mijn jongen, nogmaals gefeliciteer* met je verjaar*ag, al moet het me na ruim een kwart eeuw toch ein*elijk eens van het hart: wat heb je 32 jaar gele*en toch een onwaarschijnlijk onhan*ige *ag uitgekozen om jarig te zijn! Ik zal het je ver*er niet na*ragen maar wat waar is mag gezeg*. Bij *eze.

‘Echter: *at het Onze Lieve Heertje twee millennia gele*en heeft behaag* om Zijn Enige Zoon uitgereken* op 25 *ecember geboren te laten wor*en mag natuurlijk geen re*en zijn om kerst na kerst met stille trom aan jouw verjaar*ag voorbij te gaan.

Zoveel heugelijke gebeurtenissen en hoogtepunten kent je leven tóch al niet.

Verder lezen →

Dan zie ik mijn eigen levensgang… kun je zeggen, wat ik ermee bedoelde enzo.
Wat is die levensgang dan, die je in je schilderijen ziet?
Ja, dat is toch iets wat je… wat je in eenzaamheid verzamelt.
In jezelf. Zou je kunnen zeggen.
Wat je in eenzaamheid verzamelt. In jezelf…
En dat komt op die schilderijen… daar moet je heel geconcentreerd en rustig voor leven.
(…)

(Fragment uit Profiel Jan Wolkers, uitgezonden op 07/02/2007)

8 februari 2007.
6 dagen en nachten niet gerookt, inmiddels.
‘..en m’n scherpe blik is ook al dagen zoek..’
Nicotinetekort wreekt zich.
Nachtbeeld. Nachtmerrie. Nachtzweet.
Vanaf 3 uur 03 de heilige slaap onmogelijk nog te vatten.
Google via VPRO-archief Ischa Meier tot leven, in marathongesprek met Henk Hofland. Zomer 1986.
Trek verveeld van lieverlee een zetel bij.
Vijf uur lang ouwejongenskrentenbrood vol onskentons en incrowdachterklap. ‘Nee: dan vróeger!‘
Plaatsvervangende schaamte, bij zoveel blasé en egotripperij. Je reinste vorm van onherstelbare ethervervuiling, als je het mij zou vragen.
Maar wie vraagt míj wat? Op dit Goddeloze uur.

Verder lezen →