“Damn! It knew it was too good to be true. I should have known better, as soon as I saw that nice little grey heared cobra slithering about. She sticks on this sort of business as chewing gum to a cat”, aldus detective inspector Slack.
Ga hem snel halen, voordat hij overal uitverkocht is!
Het rattenlied
Manon Uphoff (tekst) & Maarten van Roozendaal (muziek)
Otto was negen en wilde graag een hondje
Om van alles aan te leren
Hoe je een stok kunt apporteren
En ook hoe je uit een bakje eten moet
En meer van dat soort hondendingen doet
Maar Otto’s vader kon een hondje niet betalen
Alle kelders van de huizen
Zaten vol ratten en vol muizen
Zo was dat vroeger in de hele stad
Dus Otto kreeg geen hondje, maar een rat
Zo zien de mensen Otto met zijn ratje lopen
‘Kijk, ik heb een hond gekregen’
Door de straten, door de stegen
Waar het stinkt naar raap en kool
Loopt Otto met zijn schat uit het riool
Het is een rat, roepen de kinderen
Een vieze, vuile rat
Uit de vieze, gore kelders van de huizen in de stad
Maar Otto zegt, het is een hond, zijn naam is Bas
Het is gewoon een heel speciaal soort hondenras
Otto, diep gelukkig met zijn hondje
Is hem van alles aan het leren
Hoe je een stok kunt apporteren
En ook hoe je uit een bakje eten moet
En meer van dat soort hondendingen doet
En zie ze daar nou met z’n tweetjes lopen
Langs de kerk, over graven
Bij het dok en langs de haven
Naar het donkere mijngebouw
Loopt Otto met zijn ratje aan een touw
Heel gek, maar er is blijkbaar geen prettige manier om aan iemand te laten weten dat je kriegel wordt van zijn aandacht, dat je geen behoefte hebt aan bemoeizorg, dat het je benauwd dat iemand, die jij als ‘kennis’ bestempelt, nauwgezet bijhoudt hoe hij denkt dat je je voelt en je vervolgens het ene na het andere ongewenste hart onder de riem steekt – ook nog eens net ernaast…
Heel gek, maar het is niet grappig om de deur keihard in iemands gezicht dicht te gooien, ook al lijkt diegene er zelf al een tijdje om te vragen door alle signalen te negeren en door te denderen waar stopborden staan. Het geeft me in het geheel geen kick om in klare niet mis te verstane taal mijn grenzen aan te geven.
Heel gek, maar het is niet echt plezierig om te weten dat je iemand verdriet doet.
Maar wat een opluchting om jezelf en de ander eindelijk serieus te nemen. En toch ook: om van je af te bijten. Alle ongetwijfeld goede bedoelingen ten spijt kan een contact heel beklemmend worden. En dan, dacht ik opeens, is het toch een beetje een kwestie van bijten of gebeten worden.
Hap!
“Ook de vrouwen van Gerrit zoeken meer diepgang in hun boer.”
Ook zo teleurgesteld in de ‘langverwachte’ Nederlandse Canon die maandag j.l. werd gepresenteerd? Dat u die met zorg samengestelde lijst van ‘Vijftig hoogtepunten uit de Nederlandse Geschiedenis’ doornam en dacht: ‘maar dát wist ik toch zeker al láng!‘?
Nou deze jongen wel dus.
En ik was er nog wel zo lekker voor gaan zitten; schommelstoel in de relax-stand, grote pot Earl Grey binnen handbereik, een onbevlekte rol kraakverse Mariakaakjes aangebroken, en de op mijn Canon uitgeprinte canon op schoot.
Klaar om mezelf eens fijn te laten verrassen door gecanoniseerde wetenswaardigheden waarvan ik nog nooit had gehoord.
Zoals bijvoorbeeld: ‘De Slag bij Snakkerburen’. Ik noem maar wat. Of ‘Het driejarig Bestand van Barger-Compascuum’. Zoiets. Het ‘Bloedig Bruisterboscher’ Bintjesoproer’ had ook gemogen. Of ‘De Vrede van Vlagtwedde’ voor mijn part.
Maar nee hoor: Niets van dat al. Alsof potjandikkie al deze belangwekkende gebeurtenissen helemaal nooit hebben plaatsgegrepen!
“Strijk jij de boterhammen? Dan smeer ik je bloesje.”
Zegt u eens eerlijk: ‘Vandaag ook zo’n gierende last van uw Paraskevidekatriafobie?’
Schrijven. Blijven schrijven, om te voorkomen dat de ziel verstopt raakt.
Man 1 komt, met mobiele telefoon in zijn hand, energiek weer naar de bar gelopen: “Zo. Dat was mijn broertje. Hij gaat op vakantie, m’n broertje.”
Man 2, hangend op barkruk, hand om het bierglas geslagen, kijkt niet om: “Hm.”
Man 1, eufoor: “M’n broertje! M’n broertje!”
Man 2: “Uh.”
Man 1: “Vijf broers heb ik.”
Man 2: “Zozo. Vijf.”
Man 1: “Vijf broers! En dat was m’n broertje.”
Man 2: “Ja. Je broertje.”
Man 1: “Ik noem hem broertje.”
Man 2: “Je hebt er vijf.”
Man 1: “Dit is mijn broertje. De jongste.”
Man 2: “Van de vijf.”
Man 1: “Ja. M’n broertje.”
‘Hoe Lang Is een Chinees…’
Had u die ook al zo’n tijd niet meer gehoord?