For he’s a jolly good fellow…
Ik herinner me de ongekende sensatie die me beving als betreft het de dag van gisteren: het was tijdens één van mijn bezoeken aan Rome, november 2002.
De duisternis was al ingevallen toen ik tegen een uurtje of zeven het vrijwel uitgestorven Piazza del Popolo schuin overstak met geen andere behoefte dan om in het aangrenzende kerkje wat te schuilen voor het gemeen gure herfstweer.
Op een bejaard dametje dat een kaarsje brandde na, trof ik de ‘Santa Maria del Popolo’ stervelingsloos. De sfeer die er hing was, op z’n zachtst gezegd, ’surrealistisch’. Dit was deels toe te schrijven aan de oprukkende schemering en de slagregen die het broze glas-in-lood geselde, maar meer nog aan een enorm Piranesi-achtig bouwwerk van houten en metalen steigers en staketsels dat vanaf het altaar tot hoog in de gewelfde apsis reikte. Het altaar zelf lag bezaaid met aangebroken zakken cement, rondslingerend gereedschap en een omgevallen werkbank.
Het zou nog geruime tijd duren voordat op deze plek weer in een sfeer van heiligheid de Eucharistie gevierd zou kunnen worden. Zoveel was duidelijk.