Kokosshampoo in het haar, chocoladeboterdouchecrème op de huid: voilà La Bounty Vivante!

* Monoprix

Waarom? Waarom de kipfilet, rijst en courgette kopende mens ineens om de oren slaan met Frans Halsema’s Voor Haar?

Welke, ik herhaal, WELKE supermarktmanager (Ruud de Vries? Sjef Pommels? Henk Naaktgeboren?) haalt het in Godsnaam in zijn harses om dat liedje tussen de schappen te doen laten opklinken?

Dat je hand dus naar een fles cola light gaat en halverwege blijft hangen omdat de eerste tonen klinken van Voor Haar: even zoet als zwaar. Acute verlamming. Je hersenen ontkennen tegen beter horen in.

‘Hallo, wat is dit voor onzin? Ik sta hier in de Coöp!’

Maar daar begint ie al te zingen: ‘Zij verstaat de kunst van bij me horen, in mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee, in mijn ogen woont ze, in mijn oren, ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee. (…) Soms begint ze in mijn hart te zingen, waar het nacht was heeft ze lichtjes aan gedaan…’

Zachtjes meezingend en -neuriënd ben ik nogal van de wijs.

Lange tijd wist ik ‘m verre van me te houden. Mensen (die ik hoog heb zitten maar ik ben nu eenmaal eigenwijs) hielden lofzangen, kopieerden cd’s en deden die in mijn brievenbus, mailden een enkel liedje (“Begin hier eens mee dan…”) of dwongen mij mild en liefdevol om in hun bijzijn hem eens een kans te geven.

Nee. Nee-nee-nee-ee! Ik wilde niet. Zwaar, meende ik. Pathetisch ook. Dat ‘gender-gedoe’. En zo’n nummer met als titel ’Hitler in my heart’, dat hoefde ik niet eens te beluisteren om te weten dat daar nog nooit iemand van was opgeknapt.

Tot twee uur geleden. Ik zette hem op. Zomaar. Ik las en hoorde nauwelijks; hij zong wat op de achtergrond. Mooie stem hoor. Maar wel een beetje…

En toen. Opeens. “You are my sister”, zong Antony en hij schoot puur en onversneden mijn aderen in… Zonder dat ik überhaupt wist wat er gebeurde, rolden de tranen over mijn wangen.

Het waren mijn eigen keuzes, of nou ja, beperkingen misschien. Ik wilde dit immers zelf! Lowlands? Mja, nee, toch maar niet, dat gedoe met matjes, modder, 55.000 mensen enz. Naar Barcelona dan? Mja, nee, ik weet niet of ik wel durf te vliegen… dat ogenschijnlijk zonder enige moeite een beetje in de lucht hangen, mijn hersens kunnen er nog steeds niet bij. Straks koop ik een ticket en dan zit ik daar in de tourist class te hyperventileren tussen Kees en Gerrie van de Putten uit Emmeloord.

Vandaar dat ik nu, vanuit mijn eigen huis, kan berichten dat mijn vakantie is begonnen.

Hoezee-eee…

(Gelukkig duurt ie nog 15 dagen.)

Inderdaad, enige gemakzucht en wellicht drang tot goedkoop scoren liggen ten grondslag aan dit ietwat povere stukje dat nauwelijks de naam ‘stukje’ waardig is.

Maar toch.

- Waarom blijft de herinnering aan verdriet zoveel langer en hardnekkiger hangen dan die aan geluk?

- Waarom blijft het verlangen naar een sigaret bestaan, ook al moet ik er niet aan denken om te roken?

- Waarom is mijn zelfgemaakte Indiase curry eigenlijk zo verdomd lekker?

- Hoe maakbaar is een mens(enleven)?

- Hoe komt Chinese wan tan soep tot stand? (Of: wat zit er -in Godsnaam!- in een wan tan?)

- Waarom kan ik ‘Het hof van Eden’ van Hemingway nergens meer in de Nederlandse vertaling vinden?

- Wilde Timothy Treadwell (alias de Grizzly Man) ten diepste ten prooi vallen aan zijn (nood)lot?

- Hoe zou het toch met oma zijn?

- Waarom is een saaie dag nauwelijks te verdragen?

- Is het masseren van varkens het nieuwe zwemmen met dolfijnen?

- Paris Hilton?

Mmm. Mmmmm!

Af en toe besnuffel ik mezelf even. Wat Ruik Ik Lekker! Al jaren zoek ik Dat Ene Luchtje. Ik rook het voor het eerst in -natuurlijk- Parijs. ’t Was ergens bij de Madeleine, misschien waren we taartjes wezen kijken bij Fauchon. Een heerlijke geur prikkelde mijn neus, mijn hoofd draaide als vanzelf in de richting waar hij vandaag kwam maar in de mensenmassa was niet te ontdekken welke dame dit luchtje verspreidde. Een geur vergeet je niet. Af en toe rook ik het luchtje weer maar nooit slaagde ik erin het te vangen.

Pompelmoes? Bergamot?

Ongeveer een jaar geleden stapte ik een Chique Parfumerie binnen. Energiek probeerde ik het woordloze in woorden te vangen, Hoopvol en Optimistisch gestemd. Ik was hier immers in Goede Handen! Men zou mij aan het luchtje kunnen helpen! Ik rook, snuffelde en snoof tot ik er misselijk van was. Zonder Resultaat. Enigszins teleurgesteld verliet ik de winkel, al wist ik met Uitstekend te redden met de parfums die ik bezat. Fijne, frisse luchtjes, die aansloegen. Geuren die het verlangen aangenaam beroerden maar nooit zo diep als Dat Ene Luchtje.

Tot vandaag. Ik ging boeken terugbrengen bij de bieb (twee maanden te laat) en een jurk bij Mexx (mooi maar toch een beetje truttig) toen mijn oog viel op De Parfumerie. Dezelfde als vorig jaar. Het regende en ach, waarom niet weer eens een poging wagen? En, u snapt het al: het onmogelijke is gebeurd! Ik spoot een luchtje op, een klassiek luchtje van een klassiek merk omdat ik opeens De Geest kreeg: het móest wel a. een Frans luchtje zijn en b. geen ‘modegeur’ maar klassiek.

Mijn hart begon meteen al sneller te kloppen, maar de geur moest nog even drogen en wennen aan mijn huid. Maar al snel was het duidelijk: Dit Was De Geur! Het Luchtje! Helemaal! Geen slap aftreksel maar gewoon… páf… precies zo!

Hoe langer de geur op m’n polsen zit, hoe beter ik ‘m ruik en hoe lekkerder hij wordt.

Sommige dingen moeten ook eerst even opdrogen voordat je ‘t zeker weet. Maar als het dan Raak is..!

Radio 1-journaal

Zijn echte naam is:
Dick ter Hark

Maar ik misverstond zijn naam als:
Dikter Hark (spreek uit als ‘dokter’ met een i)

Het genante moment van ontdekking:
Tijdens mijn stage bij een Grote Krant werd mij toegevoegd: ”Bel jij Dikter Hark effe om te vragen hoe dat zit.” Mijn hart maakte een sprongetje. Dikter!
De radionieuwslezer bleek slachtoffer te zijn geworden van een Vuige Lastercampagne in een Grotere maar Minder Belangrijke Krant. Daarin werd aan hem gerefereerd als Dick ter Hark, wat me eerst vreemd maar daarna Volkomen Plausibel leek. Dick dus. Ik belde hem en zonder morren lichtte hij de situatie toe; waarbij hij uiteraard al zijn volzinnen schijnbaar moeiteloos tot een goed einde wist te brengen. Tot op de dag van vandaag hoor ik trouwens nog steeds ’Het radio 1-journaal, met… Díkter Hark’.

Hoe oud ik was toen ik het ontdekte: 22
Ik vind mijn vergissing beter dan het origineel: ben ik nog niet over uit
Ik heb anderen overtuigd van de juistheid van mijn vergissing: nee, ik placht weinig met mijn omgeving van gedachten te wisselen over de Echte Namen van nieuwslezers
Ik gebruik interessante medicatie: nee, alleen koffie en Vitamine C.

(Meer misverstanden? Kijk op www.kissthisguy.com)

Die man daar aan de overkant van de straat, in het rode herenhuis, op de tweede etage; die man zit op de vensterbank leunend tegen het raam, met ontbloot bovenlijf, hij rookt een sigaret (hij doet er lang over, zo lang dat ik zelf bijna zin krijg in een sigaret; ik zie hem inhaleren en de rook beheerst weer uitblazen, er is niets anders dan dit moment).

De man kijkt naar de auto’s, de fietsers, een enkele voetganger die zich voortsnelt in de stromende regen, een paraplu stevig in de hand geklemd… die man hè, hij is niet jong maar ook niet oud, zijn buik is dik, zijn haren is hij aan het verliezen, het is vier uur ‘s middags, een herfstige dag in augustus, en hij zit in zijn blote bast in het raam, rokend, de tijd verdrijvend.

Over die man wil ik schrijven. Bijvoorbeeld. Ik heb genoeg van mezelf; ik ben simpelweg. In de huid van de ander wil ik: mijn verhaal, zijn verhaal, ons aller klein en meeslepend verhaal.

Optekenen. Nu!

Die kwestie van de kip en het ei is me inmiddels wel helder.

Ook kan Cruijff geen drassige oprisping debiteren die ik niet van kiet af doorgrondt.

En dat ‘E=MC2′ neem ik gewoon voor kennisgeving aan.

Maar:

-Wanneer de nieuwe single van Elvis uitkomt?

-Waarom ik steeds een half leven moet wachten op het volgende meesterwerk van Oek de Jong?

-Hoe het onvoltooid gebleven ‘Kuifje en de Alpha-kunst’ zou zijn afgelopen als Hergé voldoende tijd van leven had gehad?

-Wat een weldenkend mens beweegt over te gaan tot de aanschaf van een loeidoos?

-Henkjan Smits als Zomergast?

-Paris Hilton?

Inderdaad Ja.

Denkt u daar maar eens over na.

Want ik kom er niet uit.