Somtijds overkomt het mij dat ik van pure lamlendigheid niet weten zou hoe mijn spaarzame vrije tijd op zinvolle wijze invulling te geven. (Ik teken daar terstond bij aan: ‘zulks overkomt mij slechts zelden’.) Terwijl; op andere dagen is het mij van ontwaken af aan juist helder als het zuiverste kristal met welke bezigheden ik de vóór mij liggende dag dien zoet te brengen. Een diep gevoelde behoefte tot zingeving spat dan uit mijn poriën. Nut van Het Al en de Bittere Noodzaak der ogenschijnlijk onnutte Dingen zijn mij op die momenten zonneklaar, en de scherpst geslepen facetten van mijn geest verenigen zich zonder hapering met de vaardigheid van mijn handen om de vruchten van de noeste arbeid die mij te verrichten staat de glans van weergaloos succes te verlenen.Als gestuurd door een niet te trotseren Kracht grijpen mijn gehele wezen en gansch mijn handelen dan een richting die doet voelen als ‘Van Nature’, en die in haar overrompelende helderheid overtuigt als zijnde de Enige Juiste. Dit pad eenmaal onverschrokken ingeslagen is het slechts een kwestie van tijd vooraleer het Algemeen Nut mijner nijverheid zich overweldigend en ten volle aan mijzelve en ieder ander openbaart. Anders gezegd: op dergelijke dagen ontvouwt zich de Zin van mijn Bestaan als vanzelf en is falen mij schier onmogelijk.
Vandaag was zo’n dag.

Reeds ruim voor de Beste Krant van Nederland met het vertrouwde plofje op de deurmat landde lag ik met wijdopengesperde ogen het plafond van mijn slaapvertrek te verkennen in de welhaast verpletterende zekerheid dat De Dag was aangebroken waarop ik iets Grootsch verrichten zou. Ik zou mijzelf mans ter hand nemen, een lang gekoesterde droom ten uitvoer brengen en in diezelfde beweging de algemene loop der Dingen drastisch en voor eens en voor altijd van richting veranderen.
Ja. Zelfs niets minder dan dat.

Ik was daar plots zekerder van dan van alles waarvan ik ooit daarvóór zekerder was geweest dan van iets anders. Dus vol goede moed schoot ik me in mijn overalletje (dat immer ongewassen in m’n kast hangt; doordrongen van olievlekken en oud zweet om de dodelijke schijn van hobbyisme te vermijden) en toog goed gemutst richting de werkplaats van een bevriende smid alwaar ik mij ettelijke stonden met haard, aambeeld en blaasbalg onledig hield. Mijn ellenlange, Lederen handschoenen vermochten niet te voorkomen dat gloeiende ijzersplinters zich diep in mijn gebronsde, bezwete en gespierde onderarmen alsook mijn ontblote bast schroeiden, telkenmale wanneer ik mijn hamer met kracht op het over het aambeeld vloeiend en gloeiend ijzer deed nederdalen. Edoch: ik versaagde geen moment en kon zodoende, nog vóór het tijdstip waarop doorgaans de avonddis wordt genoten, constateren dat ik met glans in mijn opzet was geslaagd en dat er wederom een door mij zelf ter verovering gestelde mijlpaal was bereikt.

Restte slechts een finishing touch, en ook daarin stelde ik mijzelf niet teleur: Vol trots kan ik alzo mede delen dat ik heden avond met succes een solide kangoeroevanger op de voorvork van mijn Batavus-sportfiets model ’84 heb gemonteerd!  Ik zou uiteraard úren kunnen verhalen over de snode plannen die ik daarmee heb, en ook zou het niet onterecht zijn wanneer u mij zou vragen te verklaren welk Nut voor ‘t Algemeen daarmede nou precies is gediend. Maar hé! Laten we even wèl zijn: voor een dergelijke uiteenzetting is het nu toch ècht even een paar graden te warm!