Waarom kamperen gewoonweg klote is
- zit je, nog half slaperig, je ochtendplasje te lozen, worden je zoete dromen wreed verstoord door je buurvrouw, die knallende scheten laat en daarna -tot overmaat van wat je aankan van de menselijkheid van een wildvreemde- diep zucht van opluchting
- wat later knabbel je voor de tent aan een pain au chocolat, de oploskoffie in de plastic beker smaakt goed zo in de vroege buitenlucht, maar wat hóór je toch? Tak, tik… Een groene specht? Een vaal stormvogeltje? Of wellicht de zeldzame haakbek - we verkeren immers In De Natuur? Maar nee. Het is de buurman die zijn verkalkte teennagels aan het knippen is
- al het goede werk van de Allerleukste Podotherapeut is na één buitengewoon ongemakkelijke nacht op een matje als sneeuw voor de zon verdwenen
- het wakker worden in een benauwde & bedauwde, reeds licht oververhitte tent -die Koperen Ploert hè- laat te wensen over
- douchen zonder ook maar één keer een blik te werpen op het overvolle (want Zwart Behaarde) doucheputje is nog een hele klus; vooral als je telkens tegen jezelf zegt ‘niet naar Het Doucheputje kijken, in Godsnaam, níet kijken!’
- dat je ’s nachts altijd verstrikt raakt in je slaapzak
- dat iedereen naar elkaar zit te gluren
- dat je ‘hallo’ moet zeggen tegen mensen die je tegenkomt op de onverharde campingpaden, vaak zijn het dezelfde mensen, die dan weer met een Gezellig Afwasje dan weer met een Grote Grauwe WC-rol naar het toiletgebouw sloffen (dit alles op Badslippers)
- enzovoorts