…. want terwijl de betere kant van mijzelf -opgeruimd en welgemoed als altijd- op de spekgladde dansvloer van een (eerlijk is eerlijk:) best wel morsig etablissement op subtiele wijze Lennon’s ‘Nut Voor ‘t Algemeen Belang ‘ aan het verstand trachtte te peuteren van een jongvolwassene die ogenschijnlijk pas het levenslicht zag om en nabij het moment waarop het ontegenzeggelijk meest zwartgallige maar tevens meest poëtische kwart van de GROOTSTE POPBAND allertijden tegen wil en dank genoopt was ons aards tranendal te verlaten, deed mijn door een overdaad aan alcohol benevelde brein tientallen kilometers daarvandaan een vermetele poging antwoord te vinden op de door mijzelf opgeworpen vraag wat een genie tot een genie maakt. En ‘Anno Domini 2006′ lijkt als geen ander jaar legitimiteit te bieden voor het stellen van die vraag :’400ste geboortedag van Rembrandt’ , 250 jaar vergleden sinds het heuglijke moment dat Mozart de wereld met zijn komst verblijdde’ : geen kroontjespen blijft ongeslepen, geen zaterdagbijlage onbezoedeld om deze ‘mysteries en God-gegeven-wonderen in menselijke gedaanten’ nu eindelijk eens voorgoed en voor altijd tot op hun bot, ziel en wezen te fileren… met geen ander resultaat dan dat ons vragen niet afneemt maar groeit, hun Grootsheid -juist nog sterker dan voorheen- verblindende vormen aanneemt en ons eigen creatief tekort en gebrek aan onmiskenbaar talent tot pijnlijke proporties worden uitvergroot…
‘Het belang van Lennon…’ … waar zullen we eens beginnen, daar waar geen beginnen aan is…. Om te spreken met een vriend die er verstand van heeft: “‘Lennon is geen poëet’, ‘Lennon’ is geen gitarist of liedjesschrijver, ‘Lennon’ is geen goeroe of visionair; ‘Lennon’ kan slechts tekort worden gedaan wanneer je hem probeert te determineren of poogt onder te brengen onder één dezer noemers: ‘Lennon’ is boven al die etiketten een houding vanwaaruit je het leven kan en mag durven zien….’ Wie ben ik om mijn vrienden tegen te spreken? En wat die som der delen betreft: soms, – heel soms- is 1+1 inderdaad 3. (daar hoef je niet eens interessant bij te kijken)… en waardeert Harrison in zijn eentje het geheel met verbazingwekkend gemak op tot 4.3. ‘t is allemaal simpelweg een kwestie van je zuiverste logica en wiskunde, als Mozart, Rembrandt en Bach… ‘logica, emotie, guttfeeling’…. en ‘iets’ ver daaraan voorbij…. want waar haal je het lef vandaan: ‘while my guitar gently weeps’ gevolgd door een Bachiaans ‘Martha my dear’, afgerond met een -meer dan down to earth - ‘why don’t we do it in the road’? van Lennon om de zaak weer in evenwicht te trekken…. Het onvolprezen ‘White Album’ … McCartney, Harrison, maar bovenal: ‘Lennon’. Imagine als je durft…
‘Lennon?’, schreeuwt je 25-jarige danspartner in je gezicht. ‘Was dat niet die homo van Take That? en wat zei je nou net?
Ja. Inderdaad. Die bedoel ik. Die homo van Take That. …’of je nog een biertje lust…’
